Ayo Curaçao!

IMG_0763

Stiekem hoopte ik dat deze dag nooit zou komen, maar toch heb ook ik er aan moeten geloven, namelijk: afscheid nemen van Curacao, afscheid nemen van m’n stage en afscheid nemen van alle nieuwe vrienden die ik in Curacao heb leren kennen. Want wat heb ik met hen genoten, gelachen, gefeest, gedanst, gezongen, geschreeuwd, gescheurd in de Subaru, gezond, geleerd en gewerkt.

En nu zit ik weer in Nederland. Bij m’n ouders in Lunteren. Waar er een temperatuurverschil is van 30 graden en ik daarom dan ook op dit moment in m’n bed lig met twee dekens, een joggingbroek, trui een sjaal (en eigenlijk stiekem ook nog een muts). Sinds afgelopen woensdag ben ik weer in het land en ik moet zeggen dat dat acclimatiseren nog niet zo gemakkelijk gaat. Naast dat ik woensdag de halve dag heb zitten huilen omdat ik weer in Nederland ben, praat ik continu over guldens in plaats van euro’s, trek ik automatisch 5 uur van de tijd af om vervolgens te bedenken wat de rest nu aan het doen is, krijg ik het liedje ‘Chillen op de Antillen’  maar niet uit m’n hoofd en denk ik met weemoed aan welke happy hour ik deze avond weer zal missen…

Want wat zijn de laatste weken op Curacao fantastisch geweest. Ik heb een fantastische afscheidsborrel gehad met m’n stage bij Wet&Wild, waarbij ik gezellige dronken ben geworden met collega’s en stagebegeleidsters en veels te lieve afscheidsspeeches en cadeaus heb gehad. In m’n laatste week, waarin ik vakantie had, zijn we met de groep gaan barbecuen op de Grote Knip, wat ook weer een dag was vol geluksmomentjes. Lekker eten, een kampvuurtje, muziekje en slechte grappen van de jongens over Flipse in combinatie met hangbuikzwijntjes 😉 Dan nog maar te zwijgen over de uit de hand gelopen stapavonden in de Hangover Partybar waar we wederom bewezen hebben dat je zelfs in een lege tent legendarische avonden kunt hebben!

Het is bizar hoe snel je went aan een leven dat zoveel verschilt van het leven in Nederland. Altijd lopen op je blote voeten of slippers, altijd naar de zee kunnen, altijd wel een snek die open is voor bier of eten, bijna iedere dag stappen, rijden met 100 gaten in de weg, rijden zonder gordel met een biertje in je hand en betalen voordat je gaat tanken in plaats van achteraf zijn dingen die zo snel normaal zijn geworden, dat het nu echt afkicken is. Maar het is ook bizar hoeveel je leert door jezelf voor een half jaar aan de andere kant van de wereld neer te zetten. Naast het trainen van m’n lever, het leren salsa dansen en beter leren autorijden, ben ik mezelf 100 keer tegengekomen met van alles en nog wat, waardoor ik mezelf weer beter heb leren kennen in zowel positieve als in negatieve zin.

Zo ben ik nogmaals op het feit gedrukt dat ik toch echt hartstikke chaotisch ben en dat geen eiland of zonnestraaltje daar iets aan kan veranderen. Het toppunt hierin was toch wel dat ik mijn telefoon op het dak van de auto liet liggen en ermee ging rijden… Maar aan ieder negatieve ervaring zit ook een positieve, en dat is dat ik verdacht relaxed bleef bij het erachter komen dat mijn net nieuwe telefoon van m’n autodak was gevallen. Normaal gesproken stress ik ‘m de pan uit als ik alleen al mijn sleutels kwijt ben, maar op Curacao heb ik dan eindelijk geleerd dat je veel verder komt met relaxed reageren. Thanks to de Antilliaanse levensstijl! Nu hopen dat ik dit in Nederland vast kan houden.

Ik ben ook dolblij dat ik heb mogen ervaren dat ik prima in staat ben om 40 uur per week te werken in combinatie met de slaapziekte die ik heb. Vanaf dag een ben ik op stage open geweest over het feit dat ik soms uit het niets in slaap kan vallen en er is nooit één collega geweest die daar problemen mee heeft gehad. Naast dat er af en toe geniale grappen over werden gemaakt, liet iedereen me gewoon lekker slapen wanneer het voorkwam. Daarnaast heeft m’n werk er nooit onder geleden, als ik m’n stagebegeleidsters mag geloven. Ik heb mogen ervaren dat narcolepsie helemaal geen belemmering hoef te zijn en dat is het grootste cadeau dat ik me heb kunnen wensen.

Met m’n gedachten bij de rest die nog op Curacao is en zich straks klaar maakt voor ’t volgende happy hour, probeer ik hier in Nederland te denken aan alle nieuwe dingen die komen en ook helemaal niet zo slecht zijn: een kamer in Nijmegen, een minor in Nijmegen, na 1 jaar eindelijk weer kunnen afspreken met m’n beste vriendin en eindelijk weer warm douchen en genieten van m’n moeders kookkunsten! Nederland is vast zo slecht nog niet en mocht dat wel zo zijn, kan ik altijd nog emigreren naar Curacao! 🙂

AYO, en tot de volgende reis!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s