Ayo Curaçao!

IMG_0763

Stiekem hoopte ik dat deze dag nooit zou komen, maar toch heb ook ik er aan moeten geloven, namelijk: afscheid nemen van Curacao, afscheid nemen van m’n stage en afscheid nemen van alle nieuwe vrienden die ik in Curacao heb leren kennen. Want wat heb ik met hen genoten, gelachen, gefeest, gedanst, gezongen, geschreeuwd, gescheurd in de Subaru, gezond, geleerd en gewerkt.

En nu zit ik weer in Nederland. Bij m’n ouders in Lunteren. Waar er een temperatuurverschil is van 30 graden en ik daarom dan ook op dit moment in m’n bed lig met twee dekens, een joggingbroek, trui een sjaal (en eigenlijk stiekem ook nog een muts). Sinds afgelopen woensdag ben ik weer in het land en ik moet zeggen dat dat acclimatiseren nog niet zo gemakkelijk gaat. Naast dat ik woensdag de halve dag heb zitten huilen omdat ik weer in Nederland ben, praat ik continu over guldens in plaats van euro’s, trek ik automatisch 5 uur van de tijd af om vervolgens te bedenken wat de rest nu aan het doen is, krijg ik het liedje ‘Chillen op de Antillen’  maar niet uit m’n hoofd en denk ik met weemoed aan welke happy hour ik deze avond weer zal missen…

Want wat zijn de laatste weken op Curacao fantastisch geweest. Ik heb een fantastische afscheidsborrel gehad met m’n stage bij Wet&Wild, waarbij ik gezellige dronken ben geworden met collega’s en stagebegeleidsters en veels te lieve afscheidsspeeches en cadeaus heb gehad. In m’n laatste week, waarin ik vakantie had, zijn we met de groep gaan barbecuen op de Grote Knip, wat ook weer een dag was vol geluksmomentjes. Lekker eten, een kampvuurtje, muziekje en slechte grappen van de jongens over Flipse in combinatie met hangbuikzwijntjes 😉 Dan nog maar te zwijgen over de uit de hand gelopen stapavonden in de Hangover Partybar waar we wederom bewezen hebben dat je zelfs in een lege tent legendarische avonden kunt hebben!

Het is bizar hoe snel je went aan een leven dat zoveel verschilt van het leven in Nederland. Altijd lopen op je blote voeten of slippers, altijd naar de zee kunnen, altijd wel een snek die open is voor bier of eten, bijna iedere dag stappen, rijden met 100 gaten in de weg, rijden zonder gordel met een biertje in je hand en betalen voordat je gaat tanken in plaats van achteraf zijn dingen die zo snel normaal zijn geworden, dat het nu echt afkicken is. Maar het is ook bizar hoeveel je leert door jezelf voor een half jaar aan de andere kant van de wereld neer te zetten. Naast het trainen van m’n lever, het leren salsa dansen en beter leren autorijden, ben ik mezelf 100 keer tegengekomen met van alles en nog wat, waardoor ik mezelf weer beter heb leren kennen in zowel positieve als in negatieve zin.

Zo ben ik nogmaals op het feit gedrukt dat ik toch echt hartstikke chaotisch ben en dat geen eiland of zonnestraaltje daar iets aan kan veranderen. Het toppunt hierin was toch wel dat ik mijn telefoon op het dak van de auto liet liggen en ermee ging rijden… Maar aan ieder negatieve ervaring zit ook een positieve, en dat is dat ik verdacht relaxed bleef bij het erachter komen dat mijn net nieuwe telefoon van m’n autodak was gevallen. Normaal gesproken stress ik ‘m de pan uit als ik alleen al mijn sleutels kwijt ben, maar op Curacao heb ik dan eindelijk geleerd dat je veel verder komt met relaxed reageren. Thanks to de Antilliaanse levensstijl! Nu hopen dat ik dit in Nederland vast kan houden.

Ik ben ook dolblij dat ik heb mogen ervaren dat ik prima in staat ben om 40 uur per week te werken in combinatie met de slaapziekte die ik heb. Vanaf dag een ben ik op stage open geweest over het feit dat ik soms uit het niets in slaap kan vallen en er is nooit één collega geweest die daar problemen mee heeft gehad. Naast dat er af en toe geniale grappen over werden gemaakt, liet iedereen me gewoon lekker slapen wanneer het voorkwam. Daarnaast heeft m’n werk er nooit onder geleden, als ik m’n stagebegeleidsters mag geloven. Ik heb mogen ervaren dat narcolepsie helemaal geen belemmering hoef te zijn en dat is het grootste cadeau dat ik me heb kunnen wensen.

Met m’n gedachten bij de rest die nog op Curacao is en zich straks klaar maakt voor ’t volgende happy hour, probeer ik hier in Nederland te denken aan alle nieuwe dingen die komen en ook helemaal niet zo slecht zijn: een kamer in Nijmegen, een minor in Nijmegen, na 1 jaar eindelijk weer kunnen afspreken met m’n beste vriendin en eindelijk weer warm douchen en genieten van m’n moeders kookkunsten! Nederland is vast zo slecht nog niet en mocht dat wel zo zijn, kan ik altijd nog emigreren naar Curacao! 🙂

AYO, en tot de volgende reis!

Bon Pasku i Feliz Aña Nobo!

10921698_10204069242745924_294661881_n

Het is eind december en dat betekent dat hier ook de feestdagen voor de deur staan. Echter vier ik kerst dit jaar op een andere manier dan ik gewend ben. Vorige week zondag nog liep ik lekker met m’n korte broekje over de boulevard bij Mambo tussen de opblaasbare kerstmannen, bomen met kerstlampjes en een heuse schaatsbaan. Heel bizar, maar ook erg leuk om op deze manier kerst te gaan vieren.

De afgelopen weken zijn weer voor bij gevlogen. Hoogtepuntje was toch wel overnachten op Klein Curacao. Beeld je ’t maar eens in: slapen op een onbewoond eiland met een bountystrand, een felblauwe zee overal om je heen en dat samen met een barbecue, een gek feestje en een heleboel gezellige studenten. Hoewel de heenreis wat turbulent was, de helft hing kotsend over de reling of was niet in staat om te praten, was ’t echt een weekend om nooit te vergeten.

Inmiddels is het alweer 5 januari en zijn alle feestdagen helaas weer voorbij. Tussen alle feestgekte door heb ik niet de tijd gevonden om deze blog af te maken, dus doe ik dit maar op m’n eerste normale werkdag sinds twee weken. Afgelopen paar weken waren eigenlijk alleen maar hoogtepuntjes. Te beginnen met eerste kerstdag waar ik met Ilona (+vriend), Suus (+broer) en Guus uit eten ben geweest bij Scuba Lodge. Buiten aan zee, tussen de lichtjes en palmbomen. Toch geen echt kerstgevoel, omdat het 25 graden is, maar de serveersters met hun kerstmutsen brachten het kerstgevoel dan wel weer een beetje naar boven. Tweede kerstdag zijn we allemaal druk aan het koken geslagen, omdat we ’s avonds een diner met z’n 13en hadden georganiseerd. Iedereen maakte een tapas uit een land, waarvan het land werd bepaald door het lootje dat je had getrokken. Hoe origineel: ik had Nederland. Ik mocht dus de Hollandse keuken in – en believe me – dat is een gedoe als je in een studentenhuis woont met 45 man waarvan niemand fatsoenlijk zijn zooi opruimt zodat de ratten inmiddels van onze keuken zijn gaan houden…

Gelukkig is met een beetje hulp van Ilona en Bas mijn Hollandse maaltijd helemaal gelukt! Rucola stamppot met oude kaas en spekjes! Verder had iedereen zich ook zwaar uitgesloofd en hebben we ons tegoed gedaan aan roti, sushi, gamba’s, quesedilla’s, gevulde paprika’s met couscous, franse uiensoep, gazpacho en veel teveel wijn! Deze avond gaf me wel het ultieme kerstgevoel: aan een lange tafel eten met mensen waar je van houd om vervolgens rollend van tafel te gaan! Deze fantastische avond hebben we afgesloten met onze laatste Full Moon Party bij Kokomo Beach!

De rest van de week was ik vrij van stage, omdat het kantoor tussen kerst en oud en nieuw gesloten is. Dat betekende dus vakantie!!! Naast de nodige zonsessies op het strand, bezoekjes aan de Hangover partybar, The Alley en afscheidsborrels bij – huilen – Bermuda, omdat deze helaas dicht is gegaan, had ik 29 december mijn eerste pagaraborrel. Dit is een oudejaarsborrel van m’n stage waar alle klanten en andere relaties voor worden uitgenodigd, waar veel wordt gedronken en waarbij er een pagara wordt afgestoken om het oude jaar af te sluiten. Een hype hier op Curacao, de 31ste ligt heel Willemstad vol met die pagara’s (duizendklappers). Er was er zelfs eentje van Cafe de Tijd naar Saint Tropez, wat 1.2 km lang is!

Oud en nieuw is hier sowieso een veel grotere happening dan in Nederland. Waar ik in Nederland nooit goed weet wat ik overdag met oud en nieuw moet doen – op het opeten van moeders versgebakken oliebollen na – wist ik hier van gekkigheid juist niet waar ik heen moest, omdat er overal wel iets te doen is op oudejaarsdag. We zijn die dag om 13.00 begonnen met feesten, eerst bij Cafe de Tijd, met allemaal andere studenten en hebben we een aantal pagara’s bekeken en nog meer pagara’s gehoord (zo ongeveer de hele dag). Daarna zijn we met een clubje naar restaurant de Tropen gegaan waar de officiële Nederlandse oud en nieuw kon vieren om 19.00 uur curacaose tijd. Wat we daar aantroffen was een grote chaos. Afgezette wegen, overal motorrijders met haantjesgedrag en allemaal auto’s die er niet langs kunnen en overal bierdrinkende locals en stagiaires. Toen het eenmaal ”00.00 uur” was barstte het feest los en danste iedereen op straat. Hierna ben ik even een tukkie gaan doen om op te laden voor de echte party, namelijk het oud en nieuw feest bij Wet & Wild. ’t Feest bij W&W was er ook weer een om niet te vergeten. Voetjes in het zand, een gigantisch mooie vuurwerkshow, onbeperkt drank, slechte muziek dan weer wel, maar ook een heleboel lieve vrienden om me heen, dus ’t was mooie avond!

De ochtend erna natuurlijk de befaamde Unox nieuwjaarsduik geheel in Carribean style. Daar gingen we dan met onze Unox mutsen in het ‘koude’ water om ons daarna op te warmen met een bakje snert! Om het helemaal hollands te maken had moeder natuur nog even gezorgd voor een regenbui dus we hebben wel iets meegekregen van de Hollandse sferen 😉 Voor rusten is er wat feesten betreft op Curacao geen tijd. Op 2 januari was er namelijk een groot begin van het nieuwe jaar feest: Su’legria! Hier ben ik gaan werken in plaats van mee feesten, omdat mijn bankrekening na 5 maanden ook behoorlijk leeg is geraakt. Ondanks dat ik zelf niet naar ’t feest kon, heb ik een toffe avond achter de bar gehad met Pauline en Anouk.

Na één dag op adem te kunnen komen was het alweer tijd voor het vetste feestje van Curacao, namelijk Fuikdag 2015! Bepakt met 12 opblaasbanden, koelboxen vol bier en wijn en een tas vol wraps gingen we ’s ochtends vroeg met de Pelican naar Fuikbaai, om het daar te gaan beleven. Een grote gekte van opblaasbanden, jetski’s en boten met muziek en heel veel drank zorgde ervoor dat het een groot feest werd. Bijna niet te beschrijven hoe het is om dit mee te maken, dus ik zou zeggen mocht je een keer naar Curacao willen, zorg ervoor dat je de eerste zondag van het nieuwe jaar aanwezig bent! Neem dan wel tien flessen zonnebrand mee, want ik ben voor de rest van deze week een kreeft…

Dushi’s uit Nederland op bezoek!

9474_10203753277887000_4593662277311655041_n

Afgelopen week was het dan eindelijk zover! M’n vriendinnen Lieke en Anita kwamen vanuit het koude Nederland een weekje bij mij op vakantie! Ondanks de onhandige timing van een keelontsteking die ik vorige week vrijdag kreeg, heb ik bleekscheten Anita en Lieke die zaterdag opgewacht bij ‘t Chogogo resort om ons weekje samen te beginnen met een diner voor drie bij Tinto! We zijn – nadat de meiden zich even hebben opgefrist – doorgegaan naar mijn ‘prachtige’ studentenhuis en m’n lieve vriendinnetjes thuis. Ze vielen meteen met hun neus in de boter, want Guus, Suus en Iloon waren al van verre te horen uit Ilona der studio, waar ze gezellig met ze 3tjes in bed zaten te geiten. Na een rondleiding door m’n huis en studentenkamer – inclusief kakkerlakken en onzichtbare vloer door alle kleren – was het tijd om een dansje te wagen bij Bermuda!

Erg lang hielden we dit niet vol, zij vanwege de vliegreis en ik vanwege m’n keelontsteking, dus zijn we op tijd gaan slapen en heb ik ze de dag erna opgehaald om ze mee te nemen naar ’t eerste strand: Porte Marie! Een heerlijke dag gehad inclusief een lunch, snorkelen, verbranden, zwemmen en met als afsluiter een etentje met de meiden en Ilona bij Chill.

Maandag tot en met woensdag moest ik helaas gewoon werken, maar in de avonden konden we lekker uit eten gaan samen en heb ik dinsdagmiddag vrij gekregen zodat we naar Punda konden gaan. Daar gegeten bij Plasa Bieu de beroemde lokale vreetscheur waar typische gezette Curaçaose vrouwen staan te roeren in grote pannen en je een stevige maaltijd voorzetten. Hierna zijn we nog even naar de struisvogelfarm geweest bij St. Jorisbaai en hebben de dag afgesloten met een etentje bij Chogogo en een lange hottub-sessie. Helaas geen hottub voor onszelf, omdat in een van de twee hottubs een lekkere drol was gelegd… Wel gezellig mede Chogogo-gangers leren kennen!

Woensdag eten we altijd met de mannen van Berg Altena, zo ook deze woensdag. Door al het bezoek waren we dit keer met 12 mensen en dus in plaats van koken hebben we chinees afgehaald. ’t Eten was wat minder, maar de biertjes smaakten heerlijk en ’t was erg leuk dat de meiden m’n vriendenclubje hebben leren kennen. Woensdag is Cabana avond en ondanks de regenbuien tussendoor, was het een super toffe avond. Heel leuk om het door de ogen van Anita en Lieke te zien, Cabana begon voor mij al normaal et worden, maar ik waardeer het weer des te meer!

Na een nachtje van 5 uur slaap, vertrokken we donderdagochtend om zeven uur richting Westpunt om de Christoffelberg te beklimmen. Na een fotosessie van een uur bovenop de berg, zijn we na beneden aangekomen te zijn naar Playa Lagun gegaan in de hoop met schildpadden te kunnen snorkelen. En dat is gelukt! Het blijft bijzonder om met deze beesten te zwemmen. Hierna zijn we nog even langs Playa Forti, Cas Abou en Santa Martha gecrost met de luxe Kia Rio van Liek en Tiet.

Vrijdag weer een hele dag op pad, dit keer naar iets waar ikzelf ook nog niet was geweest: Klein Curacao. Daar zaten we weer met ons goeie gedrag om zeven uur ’s ochtends met ons slaaphoofd op de boot. Maar dat was het waard, want wat is Klein Curacao mooi! Nog witter strand, nog blauwer water en nog meer zon dan ik al gewend was. Helaas geen schildpadden, maar wel een lekkere barbecue en een gezellige dag! ’s Avonds zijn Lieke en Tiet bij het resort gebleven en ben ik ’t weekend gaan inluiden met de rest bij Wet n Wild.

Ondanks dat zaterdag bijna het einde betekende van de vakantie van Tiet en Liek, keken we toch ook wel erg uit naar deze dag. Zaterdag zijn we namelijk gaan zwemmen met dolfijnen! Van ons alledrie een kinderdroom en achteraf helemaal terecht, want was dat een bijzondere ervaring! Hierna zijn we neergeploft bij Zanzi om daar om 5 uur deel te nemen aan het wekelijkse happy hour uurtje! Een fantastische avond waar ze echt hebben mee kunnen maken zo’n Chillen op de Antillen feestje nou inhoudt. Met z’n allen schandalig dronken, met blote voeten dansen op salsamuziekjes in de ondergaande zon samen met – voor hen – een boel onbekende mensen die hen er direct bij betrekken om te zorgen dat zij ook de avond van hun leven hadden. Een perfecte afsluiting van een gezellige vakantie!

’t Was leuk om Curacao weer even te zien door de ogen van een toerist, ze hebben me weer even met beiden benen op de grond gezet en me weer laten inzien hoe prachtig het leven hier is. Dit wist ik natuurlijk al, maar onbewust zakt dit soms toch wat naar de achtergrond, omdat alles zo ‘normaal’ begint te worden. Ook heb ik een heleboel dingen van m’n Curacao bucket list af kunnen strepen door lekker de toerist uit te hangen in eigen land: op de foto met de pontjesbrug, eten bij plasa bieu, foto’s maken op het strand, bezoekje aan de struisvogelfarm, zwemmen met dolfijnen, in een luxe auto met airco toeren door curacao, slapen in een normaal bed, genieten van een warme douche en lekker decadent iedere avond uit eten! Kortom: een week waar ik nog heel lang op kan teren!

Liefs!

Living in paradise!

1888600_10203486298052671_7305554073178200174_n

Time flies! Alweer meer dan twee maanden op Dushi Korsou. En wat is het leven hier mooi! We herinneren elkaar er gelukkig nog vaak genoeg aan hoe bijzonder het is dat we hier mogen leven, want dingen als schildpadden spotten bij Lagun, chillen met een brightje op m’n strandbedje op een van de 100 mooie strandjes en op m’n blote voetjes dansen tot in de late uurtjes beginnen zowat ‘normaal’ te worden hier. Een van de redenen waarschijnlijk dat ik al anderhalve maand niet heb geblogd.

Koffers zoeken met KLM
Weer tijd voor een nieuwe update dus!  Laat ik maar beginnen bij hetgeen waarvoor ik naar Curaçao ben gegaan: mijn stage. Ik krijg steeds meer verantwoordelijkheid en dus ook eigen projecten. Op het moment ben ik bezig met een supertof project voor de 80ste verjaardag van KLM Curaçao en Aruba. Er worden de komende maand 8 koffers verstopt op Aruba en Curacao waar dan via Facebook hints voor worden vrijgegeven. Uiteindelijk kunnen de vinders een ticket naar Amsterdam winnen. Ik heb voor deze actie het beeldconcept verzonnen en deze wordt nu uitgewerkt door de studio. Verder heb ik het hele tekstuele gedeelte ervan geschreven, het draaiboek gemaakt en ben ik met Tsamira van KLM op pad geweest om de hints te fotograferen enzo. Toch wel trots dat er een actie online is die ik van voor tot einde heb gecoördineerd en waarbij ik het creatieve concept ook heb uitgedacht!

Clini Clowns
Verder ben ik twee weken terug mee geweest naar een fotoshoot voor de Clini Clowns in een ouderenhuis voor dementerenden. Schrijnend om te zien in wat voor tehuis zij ‘gestopt’ worden, maar ook heel mooi om te zien hoe die Clini Clowns die ouderen helemaal dol maken. Uiteindelijk zullen deze foto’s worden gebruikt voor de hernieuwde website van Clini Clowns Curaçao. Inmiddels ben ik ook druk met alle mediawerkzaamheden binnen het bedrijf, aangezien de front office jongen Richard, is ontslagen en dit deel dus door mij en m’n stagebegeleidsters opgepakt moet worden. Heel naar voor hem, maar stiekem erg leuk voor mij, want zo krijg ik meer taken waar ik veel van kan leren!

Zon, zee, strand en… een gitaar
Tussen deze 40 uur per week vertoeven op kantoor, maak ik eigenlijk alleen maar leuke dingen mee. Een hoogtepuntje was toch wel de zondag dat we met het huis naar Lagun gingen. Nick en ik gitaartje mee en hebben daar de halve middag gitaar zitten spelen. En ik heb zowaar 3 liedjes geleerd! Het resultaat was zere vingers en een verbrandde rug, maar dat was het ’t zeker waard! Inmiddels zit ik bijna iedere dag te oefenen dus dat gaat de goede kant op 🙂

Dinnerdates
Inmiddels hebben we ook The Alley ontdekt, een tent waar je iedere dinsdag van 9 tot 10 voor 15 gulden onbeperkt kan drinken! Heeeeeel fijn, haha. En zo kan je toch nog op tijd je bed in! Cabana blijft nog altijd vaste prik en is iedere woensdag weer tof. Met 3 klasgenoten van Ilona hebben we nu een soort van ‘traditie’ dat we iedere woensdag samen eten. Ene keer bij de jongens en andere keer weer bij ons! Die avonden beginnen altijd erg gezellig met een eigen gekookte maaltijd en eindigen in dronkemanspraat en brakke koppies de dag erna. Heel fijn!

Tijdje terug zijn we ook naar een eilandfeestje geweest, wat ondanks een tegenvaller (een rotseiland ipv zand, prikbeesten in het water, een schrale hut wat de dansvloer was en drank die naar een paar uur op was) alsnog heel tof is geworden! Want ja, we mogen natuurlijk ook niet klagen: nog steeds stond ik met 100 gezellige ietwat zatte medestudenten in het zonnetje te dansen op fijne muziek. Ohja en hamburgers ook altijd goed!

Bliksembezoek aan Nederland
Sowieso ben ik weer even helemaal blij met mijn leventje op Curacao, na een week in Nederland op vakantie te zijn geweest. Wat is het daar koud! Maar wat was het ook fijn om iedereen weer even te zien. Alle gemiste quality time van het afgelopen jaar met Eva ingehaald en natuurlijk een super mooie dag gehad op de bruiloft van m’n broer. En m’n stempel weer even gezet op het uitgaansplein van Ede door gênant dronken te worden… Stiekem was ik ook erg blij om weer terug te gaan (mede vanwege m’n gênante dronken vertoning), omdat ik in Nederland lekker bij de kapper zat, een tijdschrift open sloeg en ik een prachtige foto van de Grote Knip zag met een artikel erbij over al het moois van Curacao. Toen kneep ik mezelf me maar weer even goed in m’n handjes, bij de gedachte dat ik dus gewoon ieder weekend ‘eventjes’ naar de Grote Knip kan crossen om met me billen in de zee te chillen!

1501763_781836065207119_5924707435781666525_n

Stagebeoordeling
Net voordat ik terug ben gegaan naar Nederland, heb ik mijn tussentijdse beoordeling gehad op stage en die is me 100% meegevallen! Fahrida en Paulinka, mijn stagebegeleidsters waren erg positief over mijn conceptuele en creatieve kwaliteiten! In de uitvoerende taken valt er nog wel wat te winnen – wat ik stiekem ook wel wist – ik ben nou eenmaal een chaoot eerste klas. Maar daar kan aan gewerkt worden! Met de positieve feedback en tips in m’n achterhoofd, zit ik daarom nu ook weer lekker op stage na m’n Hollandse break. Helaas blijft er 1 ding waar ik binnen deze stage een enorme onvoldoende zal scoren en dat is toch wel de tafelvoetbal spelletjes. Op het moment zit ik de zoveelste nederlaag te verwerken, hoewel het voor mij eigenlijk een overwinning was, want ik heb wel 2x gescoord… Vandaag heb ik mijn knutselkwaliteiten van vroeger ook weer tevoorschijn gehaald voor het afscheidscadeau van Leo, waarvan we vanavond een afscheidsborrel hebben bij de baas omdat hij ergens anders gaat werken. Ik ben erg benieuwd, hoewel alle andere niet werk-gerelateerde gebeurtenissen met PRGV me altijd wel zijn bevallen!

Momenten van afscheid nemen
Gisteren heb ik samen met Anouk, Pauline, Daphne en Eev een heerlijke avond gehad. Evelien zit op dit moment in het vliegtuig naar Nederland, wat voor ons wel een enorme bummer is, aangezien Evelien ongeveer een synoniem is voor ‘gegarandeerde lachbui’. We zijn ergens op het strand neergeploft met een paar flessen Gallo, een muziekje en een wensballon en hebben zo onze laatste avond samen doorgebracht voordat we naar Cabana gingen om daar met de rest er een leuke laatste avond van te maken. Lieve Evelien, je was mijn steun en toeverlaat in deze soms ietwat surrealistische wereld vol GTST 30.0 taferelen, maar vooral ook degene die me keer op keer buikpijn van het lachen bezorgd! Thanks voor de toffe tijd, Eev!

10299029_10203600525788293_5666213583678756965_n

Gelukkig blijft de rest net als ik tot einde van januari, want al die afscheidsmomenten sla ik liever nog even over! Ander heuglijk nieuws is dat ik over twee weken Anita en Lieke in de armen kan vallen en ze 10 dagen lang alles van het eiland kan laten zien!

Liefs, San

Het is niet wat het lijkt, ik werk ook nog hoor. Echt waar!

10583795_10203243338978846_1468605949984549534_nWat fijn dat ik altijd nog kan typen als mijn stem het heeft begeven. Zoals nu dus!
Dit weekend was weer zo fantastisch dat ik deze week door het leven ga als een vrouw met mannenstem. Daarom wijd ik deze dag aan het schrijven van een blog over dit weekend, omdat het (1) een zieek mooi weekend was, dat ik nooit ga vergeten en (2) omdat ik me stem spaar door niet te praten. 10592788_10204938376004234_1715887105306258833_n

De afgelopen dagen zijn voorbij gegaan in een rush van feestjes en gezelligheid. Woensdagavond Cabana, altijd leuk en het waard om de donderdag brak voor te zijn. Tijdens het feestje even stiekem de zee in gejumped om af te coolen, om vervolgens in de plensregen verder te dansen bij Cabana. Dus als verzopen kat, maar voldaan van het leuke feestje naar huis om om 8 uur weer fris en fruitig op stage te zijn!

Mijn wijze volwassen ik besloot donderdag dat het beter was om niet te gaan stappen in Bermuda, ook al was daar happy hour. Ik was best trots op mezelf! Uur later zat ik met Michiel, Thijs en Marleen bij cafe de tijd aan de cocktail van de week. Oeps. Maar wel gezellig! En he alsnog braaf om twaalf uur in m’n bed!

Vrijdag: De dag waar iedereen naar 5 uur toeleeft en zeker deze vrijdag, want er was een full moon party bij Kokomo. Naast dat dit mijn eerste full moon party hier was, was dit ook m’n eerste lange ritje in de auto van Ilona en mij. Wij hebben de blitse grijze Subaru van Thijs overgenomen. De passagiersdeur gaat vanaf buiten niet open, de bestuurderskant moet met een halve sleutel open en het dak is puur en alleen een metalen plaat en… Ach, laat ik het er op houden dat hij nog net niet uit elkaar valt. Maar stiekem vind ik het wel een badass auto, zo’n barrel heeft ook wel wat! Het feestje was fantastisch, iedereen heeft zich weer gigantisch misdragen en ik had de dag erna spierpijn van het dansen. En da’s altijd een goed teken!

Zaterdagavond was ik opee10649585_10204938376404244_1206893352733800863_nns een heleboel guldens lichter… Laat ik het zo zeggen, ik ging na een dagje strand naar het Zanzibar happy hour van 5 tot 6. Ik ben om 11 uur pas weggegaan, maar heb wel met een happy hour mind m’n drankjes genuttigd. Oeps. Toch was het het waard, want heb erg gelachen met dr Bernard, Evelien en Anouk!

Oh en zaterdagochtend was ook een memaborale ochtend! Nadat ik Nick ze bed uit heb getrommeld, zijn we naar de gitaarwinkel gegaan en nu heb ik er ook eentje! Moet nog wel even wat lesjes krijgen van Nick, maar daarna kunnen we samen spelen en kan Pim z’n zangtalenten laten horen. Of ieder ander die niet kan zingen, maar wel mee wil bleren.

Het zou prima zijn als ik nu kon zeggen, guys dit was mijn weekend en het was fantastisch. Maar da’s niet helemaal waar. Bovenop dit alles kwam er daar ook de meest epic dag bij die ik tot nu toe heb gehad hier! Hans (mijn baas van planken wambuis) nodigde mij met een paar vrienden uit voor een tochtje op de boot. Dat was niet zomaar een boot en zeker niet zomaar een tochtje. Toffe muziek en gratis drankjes en eten! En

10977_10203243341298904_5580385332331135472_nMet 100 km per uur voeren we over zee en hebben we 3483943 klappen op moeten vangen, gratis champagne/cola showers gehad omdat de blikjes drinken uit onze handen vlogen en een lekkere bilmassage van alle speedbumps. Dat in combinatie met tussendoor lekker touren met de fijne muziek en een stelletje gekke mensen (lees: Ilona, Suze, Melissa, Pim en Nick) maakte het echt tot een onvergetelijke dag! Een soort van varen 6.0 ofzo. Iets wat ik nog nooit heb meegemaakt en wat eigenlijk niet te beschrijven is. Kriebels in je buik, pijn in je kaken van het lachen, piepende stem van het gillen en een adrelinerush van weet ik hoe groot! Er is een poging gedaan om filmpjes te maken, maar dat hebben onze telefoons bijna niet overleefd…

Om zeven uur zijn we gedropt bij de pier van Cabana, om daar naar feestje van de partysquad te gaan met de rest van het huis. Een fantastische afsluiting van een al nog fantastischere dag! Hans, nogmaals bedankt voor deze ervaring!

Ik hoopte stiekem dat ik nog meer te vertellen had, want het einde van deze blog betekent dat ik toch echt moet beginnen aan het invoeren van enquetes in SPSS. Ik krijg zowaar flashbacks van SPSS nachtmerries op school…
Fingers crossed, ik hoop dat ik het nog kan!

Door al die bizar leuke dingen die ik heb meegemaakt de afgelopen dagen, vergeet ik zowaar dat ik dinsdag een teambuildingsmiddag heb gehad met PRGV. Heel erg gelachen, veel geleerd ook! Was erg leuk om het team op deze manier te leren kennen, voel me er al helemaal thuis!
10645331_719708061417670_2025129785645121443_n

 

Het land van de Dushi’s, happy hours, stranden en palmbomen!

10612818_10203101897482897_2922789591166452551_n

Vandaag: de dag dat ik alweer twee weken met m’n hollandse witte lijf in de Curacaose zon zit! Deze eerste weken zijn zo snel voorbij gegaan. Ik heb al zoveel gedaan en meegemaakt terwijl ik aan de andere kant het idee heb dat ik alleen maar op m’n luie reet in de zon heb gelegen om vervolgens van het ene happy hour in de volgende te rollen. Vind ik helemaal niet verkeerd trouwens.

De stranden zijn hier mega mooi. Een paar minuten rijden van m’n huis zijn de toeristische strandjes met de happy hour strandtenten, maar als je even een half uurtje rijd kom je echt de mooiste dingen tegen. Baaien tussen rotswanden met helderblauw water waar je heel mooi kunt snorkelen. Had ik nog nooit eerder gedaan, dus ik lig nu steeds een uur met me kop onder water om alle vissen te bekijken. Hebben zelfs vorige week een paar schildpadden gezien tijdens het snorkelen, dat was echt heel tof.

Met dat mooie weer en al die Nederlanders is wennen aan het leven hier helemaal niet zo moeilijk. Het scheel natuurlijk ook veel dat ik gewoon Hollands kan praten en ik me even in Nederland waan zodra ik de Appie inloop. En als ik heimwee krijg, kan ik altijd nog op naar stampotdag bij een van de restaurantjes hier. Helaas zijn hier ook de Hollandse grijze dakduiven die door de keuken fladderen of me een hartaanval bezorgen als ik op m’n strandbedje lig. Dat is dan weer wat minder.

M’n studentenhuis is helemaal prima, hoewel ze het wel mooier hebben laten lijken dan het is. Ik ben namelijk huurster van een huis met een zwembad met groen water, zonder wasmachine en ongeveer 300 gratis mieren in je pak hagelslag als je die 1 dag vergeet in de koelkast te zetten. Zo zijn we geregeld met een paar man een half uur bezig geweest om een blikje mais open te krijgen, omdat de blikopener overleden was. En een kaasschaaf die het doet is ook best een luxe sinds ik hier ben. Ook hebben we van die moooie hekken met sloten rondom het huis zodat er geen inbrekers kunnen komen, maar die staan dus 24/7 open. Heel slim dus. Oh, en vandaag struikelde ik weer over een van de schoonmaaksters die lekker op de picknicktafel lag te tukken. Heel typisch…

Ook doet soms de koelkast het opeens niet meer en ligt er weer een ontdooide kip in de koelkast. Geloof me, dat stinkt. En ik dacht slim te zijn een kamer zonder airco te nemen, omdat dat goedkoper is, wordt de rekening ineens door iedereen gedeeld en betaal ik gezellig mee aan iemands airco terwijl ikzelf een old school waaier heb, jeej.

Ondanks alle gebreken in het huis, bijvoorbeeld altijd koud douchen en met je rol onder je arm naar de wc lopen, is het prima wonen hoor. Uitzicht op de zee, chille plekjes om te barbequen en veel leuke mensen 🙂 Eerst zaten we maar met 15 man, maar afgelopen twee dagen zijn er zeker 20 mensen bijgekomen. Met als fijne bijkomstigheid dat er altijd wel iemand thuis is om gezellig mee te kletsen!

Toch zit ik stiekem meer bij het huis van 43 dan bij m’n eigen huis. Daar zit Demi, die ik al via via kende uit Nederland. Zo heb ik Nathalie leren kennen en zo ook het hele huis daar. Dinsdag was Nathalie jarig en hebben we tapas gegeten en zijn daarna naar Omundo gegaan, om een poging salsa dansen te doen. Het leuke is dat als je nu naar strand of feestje gaat, je overal wel mensen uit verschillende huizen tegenkomt die je kent en die weer met mensen zijn die je nog niet kent, dus zo ben je nooit alleen 🙂

Gisteren ben ik met Ilona (ook van 43) en drie andere huisgenoten van mij naar de Mac geweest, omdat we – heel verrassend – geen zin hadden om te koken. Koken is hier namelijk net zo duur als uit eten. Een pakje brie in de supermarkt is bijvoorbeeld 9 gulden. En een heel menu bij de Mac ook. Dus ja, dan is de keus om naar de Mac te gaan, gauw gemaakt! Gisteren had Nick een gitaar gekocht en hebben hij en Simon gisterenavond zitten spelen terwijl de rest de hele avond lekker vals heeft mee zitten bleren. Helaas wilde Nick en Simon geen duet van Nick en Simon doen, beeetje flauw.

Dit weekend is laatste weekend van Simon en de aankomst van een stuk of 15 mensen uit de Curacao-app vanuit Nederland dus heel veel feestjes en leuke dingen. Vanavond eerst Wet n Wild happy hour en daarna slepen we alle mensen met dikke jetlag gezellig mee naar de schuimparty van Bermuda. Morgen nog naar een nieuw tof strandje en daarna weer naar een feest!

Ohja, en tussendoor loop ik ook nog 40 uur per week stage! Afgelopen maandag is deze begonnen en het is vandaag dus mijn vijfde dag alweer. Week 1 kan ik wegstrepen! Het is deze periode nog vrij rustig, dus ik heb regelmatig moeite met mezelf bezig te houden, maar als er iets te doen is, is het ook wel echt leuk.

Het is heel vrij hier, ik mag tussen 8 en 9 beginnen en tussen 5 en 6 weg en tussendoor kies ik zelf wanneer ik een uur pauze heb. Regelmatig als ik bezig ben met iets springt een van m’n collega’s op om ons uit te dagen voor een potje taelvoetbal. Ja, die hebben we midden in ons kantoor staan. Vervolgens staan we gillend aan die tafelvoetbaltafel en schreeuwt de baas dat we ff zachter moeten doen, omdat hij aan het bellen is. Paar minuten later is het dan Jooo ga maar verder ben klaar met bellen hoor! Zo relaxed dat het zo informeel is allemaal.

Zo hebben we op dag twee een dikke ice bucket challenge gehouden voor een lokale stichting hier. Stonden we daar met z’n allen voor de deur van kantoor, terwijl Richard van de receptie met nog iemand tien icebuckets naar beneden gooit. Heel koud, maar ook leuk om te doen met ‘t team en een heel tof filmpje als eindresultaat.

Qua opdrachten ben ik nu voornamelijk bezig met offertes aanvragen voor het drukken van flyers en dergelijke. Maar ik ben ook bezig met een interne campagne voor het overheidsloket hier. En mag ik helpen met de vernieuwing van de website van de Clini Clowns Curacao. Dat is een stichting die PRGV sponsort. Fahrida (een van mijn stagebegeleidsters) helpt me nu nog met opstarten, maar zodra ik er een beetje inzit wordt dat mijn eigen projectje. Dat vind ik wel echt heel tof.

Verder verbaas ik me er nog steeds over hoe ontzettend veel toffe klanten we hier hebben. Ik wist wel dat ze veel klanten hadden, maar als ik nu door de stad rij zie ik bijna op iedere hoek wel een ad van ons. Zo hebben we KLM, AH, Coca Cola als klanten, maar ook ziek grote resorts van hier zoals Blue Bay en Renaissance Mall en Riffort Casino.

Na het weekend ga ik even m’n stagevergunning proberen te regelen, aangezien alles op z’n Antiliaans gaat hier: heel langzaam dus. En dan ga ik ook even op autojacht samen met Ilona zodat ik zelf ook rond kan scheuren, nu rijd ik steeds met anderen mee, wat prima gaat, maar vind het ook wel leuk om zelf hier te rijden. Dat is een hele beleving op zich.

Regels zijn er eigenlijk niet. Rechtdoor gaat altijd voor. Je scheurt zo hard als je kan. Je neemt voorrang in plaats van dat je het geeft. Op de Salina rotonde hebben mensen op de rotonde voorrang en op een andere rotonde hebben de mensen die de rotonde óp willen juist weer voorrang. Als je een botsing hebt, mag je hoe dan ook geen enkele centimeter je auto verplaatsen. Ook al sta je midden op de weg. Je moet namelijk wachten tot er iemand is, de politie ofzo, die gaat dan bepalen wie de schuldige is. Heel apart. En ohja, ze hebben hier alleen maar niet werkende flitspalen aangezien de fotorolletjes smelten. En daarbij rijd iedereen dronken in de auto dus je moet naast het gewone roekeloze autorijgedrag hier ook nog rekening houden met dronkelappen. Een en al bizarheid dat verkeer hier dus, maar toch voelt het helemaal niet onveilig in de auto.

Inmiddels is er al weer een weekend voorbij, geen tijd gehad om het voorgaande up te loaden. Het weekend was ontzettend leuk, zo leuk dat ik gisteren met halve keelontsteking en koorts in m’n bedje lag. Gelukkig doet een berg strepsils en goed slapen veel dus voel ik me nu weer prima 🙂

Tot snel! –